តើខ្ញុំកំពុងប្រឈមជាមួយជម្ងឺរលាកពងស្វាសមែនទេ?

Last updated: ខែ​មេសា 9, 2024

• ហ្វេសប៊ុក
• Instagram
• ប្លក, រូបភាព
• តេឡេក្រាម
• កម្មវិធី WhatsApp
• LinkedIn
• សំបុត្រ

មានការចម្លងរោគមួយប្រភេទផ្សេងទៀតដែលកើតឡើងក្នុងកន្លែងសំងាត់របស់បុរស(អង្គជាត) ជម្ងឺនេះត្រូវបានគេហៅថា “ជម្ងឺរលាកពងស្វាស” ។ ជម្ងឺនេះបានធ្វើអោយអ្នកជម្ងឺជាច្រើននាក់បានមកជួបពិភាក្សាជាមួយខ្ញុំ ព្រមទាំងត្អូញត្អែពីការឈឺចាប់ និងការហើមពងស្វាសរបស់ពួកគាត់ផងដែរ។ ដូចយើងបានដឹងហើយថា បុរសពិតគឺមានពងស្វាសចំនួនពីរគ្រាប់ ដែលវាស្ថិតនៅក្នុងស្រោមថង់នៃពងស្វាស ការហើមនៃពងស្វាស់មួយចំហៀងមិនមែនជារឿងប្លែកនៅពេលមានការរលាកឬចម្លងរោគឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើក្នុងពេលតែមួយ បែរជាមានការចម្លងរោគឬរលាកនិងហើមដល់ទៅពីរខាងនៃពងស្វាស លក្ខណៈបែបនេះវាបង្ហាញអោយឃើញថា ការរលាកឬចម្លងរោគនេះពិតជាមិនមែនជារឿងសាមញ្ញនោះទេ។ ជាការពិតវគ្គនេះ ខ្ញុំមិនត្រឹមតែចង់និយាយអំពីរឿងការរលាកនៃពងស្វាសតែមួយមុខនោះទេ គឺខ្ញុំថែមទាំងចង់និយាយរួមជាមួយនឹងកត្តាមួយចំនួនដែលជាដើមហេតុនៃការរលាកនេះ។ ការរលាកនៃពងស្វាសគឺវាមានសមាសភាពជាបណ្តាញនៃសរីរាង្គដែលពាក់ព័ន្ធ យើងបានហៅការរលាកជាបណ្តាញនេះជាភាសអង់គ្លេសថា (Epididymis)

Epididymis គឺជាបណ្តាញបំពង់ដែលបានតភ្ជាប់ពីផ្នែកខាងក្រោយនិងផ្នែកខាងលើនៃពងស្វាស ទីតាំងទាំងនេះគឺជាផ្លូវដែលទឹកអសុចិបានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់មុននឹងមានការបញ្ចេញទឹកអសុចិមកខាងក្រៅ។ ដោយសរីរាង្គទាំងពីរនេះតម្រាបនៅជិតគ្នាយ៉ាងស្និត ដូច្នេះនៅពេលមានការរលាកឬចម្លងមេរោគកើតឡើង ជាការពិតគឺវាគេចមិនផុតពីការឆ្លងឬរលាកជាប្រព័ន្ធឡើយ។ ការចម្លងរោគឬរលាកទៅលើសរីរាង្គទាំងពីរនេះភាសាអង់គ្លេសគេអោយឈ្មោះថា “Epididymo-orchitis”។ជំងឺរលាកទងសួតអេពីឌីមីម៉ូ” ។

សំឡេងចូលចិត្តការឆ្លងមេរោគប្លោកនោម; មូលហេតុចំបងនៃការបង្ករោគប្រភេទនេះកើតឡើងពីការធ្លាក់យារធ្លាក់របស់បាក់តេរីដែលបញ្ចោញចេញពីបង្ហួរនោមហើយរំញោចបន្ទាប់មកបណ្តាលឱ្យវាមួយទៀតដែលជាទូទៅវាគឺជាជំងឺកាមរោគដែលសំដៅទៅលើរោគខ្លាមីឌៀនិងជំងឺប្រមេះទឹកបាយ។ ជួនកាលការឆ្លងមេរោគពងស្វាសបានបណ្តាលមកពីសកម្មភាពរាងកាយដដែលៗ។

នៅពេលការវាយតម្លៃតាមដាននិងវិភាគជម្ងឺបានបញ្ចប់សព្វគ្រប់ហើយ ការព្យាបាលគឺពឹងផ្អែកលើដើមហេតុដែលយើងសង្ស័យ គួបផ្សំជាមួយអាការៈជាគោលរបស់អ្នកជម្ងឺផងដែរ ។ ការព្យាបាលចែកចេញជាពីរចំណែកធំៗដូចខាងក្រោម :

ការព្យាបាលការឆ្លងមេរោគលើកូនកណ្តុរអាស្រ័យលើមូលហេតុ។

1. ការរលាកដែលបង្ករដោយបាក់តេរី - ការប្រើថ្នាំផ្សះពពួក Fluoroquinolones អោយបានគ្រប់គ្រាន់តាមការណែនាំជារឿងសំខាន់នឹងត្រូវអនុវត្ត។ ជាទូទៅការប្រើថ្នាំអាចមានការកែតម្រូវខ្លះៗអោយបានសមស្របដោយផ្អែកទៅលើលទ្ធផលនៃការបណ្តុះមេរោគ តាមរយះការយកទឹកនោមទៅបណ្តុះមើលមេរោគជាគោល។
2. ជំងឺកាមរោគ - ក៏អាចជាមូលហេតុមួយទៀតនៃការឆ្លងមេរោគពងស្វាសដែរការព្យាបាលដោយស្រាក្រឡុកត្រឹមត្រូវគឺត្រូវការដើម្បីបញ្ចប់និងលុបបំបាត់ការឆ្លងរោគខ្លាមីឌៀនិងរោគប្រមេះ។

ការឈឺចាប់ដែលបង្កររោគអាចទប់ស្កាត់បានតាមរយៈការប្រើថ្នាំបំបាត់ការឈឺចាប់រួមផ្សំជាមួយការស្អំទឹកកកជាដើម។ វាជារឿងដែលប្រពៃមួយដែលយើងត្រូវលើកទឹកចិត្តដល់ជម្ងឺ ដែលគួរនិយាយថា “នេះជាការល្អណាស់ដែលយើងរកផ្លូវដោះស្រាយឃើញ” ការឈឺចាប់នឹងត្រូវបាត់ទៅមុនគេបង្អស់បន្ទាប់ពីបានទទួលការព្យាបាលដ៏ត្រឹមត្រូវ ចំនែកការហើមពងស្វាសវិញអាចត្រូវចំណាយពេលមួយរយៈចាប់ពីមួយខែឡើងទៅ ទើបឃើញសញ្ញានៃការធូរស្រាល។

វាពិតជារឿងសំខាន់ណាស់ដែលយើងត្រូវតែស្វែងរករឹសគល់នៃបញ្ហាពេលដែលការព្យាបាលបានបង្ករភាពធូរស្រាលដល់អ្នកជម្ងឺបានមួយអន្លើ ជាពិសេសទៅទៀត យើងត្រូវណែនាំនិងផ្តល់ដំបូន្មានដល់អ្នកជម្ងឺទាក់ទិនទៅនឹងវិធានការគាំពារកុំអោយមានកាតត្រឡប់នៃជម្ងឺឡើងវិញ។ ការកែទម្លាប់ក្នុងការបរិភោគទឹកអោយបានត្រឹមត្រូវគឺជារឿងមួយដែលត្រូវពិចារណានិងផ្លាស់ប្តូរ រួមផ្សំជាមួយការការពារខ្លួនកុំបណ្តោយអោយមានការចម្លងជម្ងឺកាមរោគមកដល់ខ្លួនយើង ក៏ជាចំនុចសំខាន់មួយដែលត្រូវថ្លឹងថ្លែងនិងអនុវត្តអោយបានត្រឹមត្រូវនិងសមស្របផងដែរ។

អ្វីដែលសំខាន់បំផុតមុនពេលធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យនៃការឆ្លងមេរោគពងស្វាសជាដំបូងយើងត្រូវធានាថាស្ថានភាពរបស់អ្នកជំងឺមិនមែនជារោគសញ្ញានៃការរមួលពងស្វាសនោះទេពោលគឺស្ថានភាពជំងឺទឹកនោមប្រៃជាបន្ទាន់ដែលនៅតែមានការកែតម្រូវការវះកាត់លុះត្រាតែអ្នកជំងឺអាចប្រឈមនឹងការបាត់បង់បាល់។ ប្រសិនបើអ្នកកំពុងជួបប្រទះបញ្ហាប្រភេទនេះអ្នកគួរតែស្វែងរកដំបូន្មានពីរោគស្ត្រីដែលគួរឱ្យទុកចិត្តឬជាកិត្តិយសប្រសិនបើអ្នកផ្ញើសារមក ខ្ញុំ.

ទីបន្ទាល់