ការនោមញឹកញាប់ចំពោះកុមារ៖ ពន្យល់អំពីប្លោកនោមធ្វើសកម្មភាពហួសកម្រិត

ធ្វើបច្ចុប្បន្នភាពចុងក្រោយ៖ 30 សីហា 2026

• ប្លក, រូបភាព
• LinkedIn
• សំបុត្រ

កុមារក៏មកមន្ទីរសម្រាកព្យាបាលជំងឺប្រព័ន្ធទឹកនោមរបស់ខ្ញុំដូចមនុស្សពេញវ័យដែរ ហើយបញ្ហាទូទៅបំផុតមួយក្នុងចំណោមពួកគេគឺការនោមញឹកញាប់ពេក។ ការនោមញឹកញាប់ជាធម្មតាកើតមានជាមួយការចង់នោមបន្ទាន់ ហើយអាការៈទាំងពីរនេះរួមគ្នា គឺអ្វីដែលយើងហៅថា រោគសញ្ញាប្លោកនោមធ្វើការហួសកម្រិត (OAB)។ គេរាយការណ៍ថាកើតមានចំពោះកុមារប្រហែល 23% នៅអាយុ 5 ឆ្នាំ ហើយថយចុះមកត្រឹមប្រហែល 12% នៅអាយុ 13 ឆ្នាំ — ទោះបីជាតួលេខទាំងនេះបង្ហាញថាវាច្រើនតែប្រសើរឡើងតាមពេលវេលាក៏ដោយ ក៏វាគួរតែយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងអំឡុងពេលនេះដែរ ព្រោះវាប៉ះពាល់ដល់ការគោរពខ្លួនឯងរបស់កុមារ ហើយរំខានដល់ការលូតលាស់ និងការសិក្សារបស់ពួកគេ។

សូមប្រាប់ឪពុកម្តាយជាមុនសិនថា៖ កុមារដែលស្រាប់តែត្រូវការចូលបន្ទប់ទឹករៀងរាល់កន្លះម៉ោង មិនមែនកំពុងតែរឹងចចេស ស្វែងរកការយកចិត្តទុកដាក់ ឬខ្ជិលនោះទេ។ ការចង់នោមនោះជារឿងពិត ហើយពួកគេមិនអាចទប់បានដូចមនុស្សពេញវ័យនោះឡើយ។ ការចាត់ទុកវាជាអាកប្បកិរិយា ជាជាងជាបញ្ហាប្លោកនោម គឺជារឿងតែមួយគត់ដែលធ្វើឲ្យកុមារទាំងនេះមានអារម្មណ៍អាក្រក់បំផុតចំពោះខ្លួនឯង។

មុនអ្វីទាំងអស់៖ ពេលណាដែលមិនមែនជាប្លោកនោមធ្វើការហួសកម្រិត

អត្ថបទនេះស្ទើរតែទាំងមូលនិយាយអំពីបញ្ហាទូទៅ ដែលអាចគ្រប់គ្រងបាន និងមិនមានគ្រោះថ្នាក់។ ប៉ុន្តែកុមារដែលនោមញឹកញាប់ខ្លាំង ពេលខ្លះអាចជាសញ្ញាដំបូងនៃបញ្ហាដែលត្រូវការការយកចិត្តទុកដាក់ជាបន្ទាន់ ហើយសញ្ញាទាំងនោះងាយនឹងមើលរំលង ពីព្រោះគ្រប់គ្នាសន្មតថាវាជាទម្លាប់ប្លោកនោម។ សូមអានផ្នែកខ្លីនេះមុនពេលអានផ្នែកដែលនៅសល់។

បញ្ហាសំខាន់បំផុតគឺជំងឺទឹកនោមផ្អែមថ្មី។ នៅក្នុងកុមារ ជំងឺទឹកនោមផ្អែមច្រើនតែបង្ហាញខ្លួនដូចបញ្ហាប្លោកនោមយ៉ាងពិតប្រាកដ គឺនោមច្រើនក្នុងបរិមាណច្រើនពេញមួយថ្ងៃ ពេលខ្លះមានការនោមរាមពេលយប់ក្នុងកុមារដែលបានឈប់នោមរាមអស់រយៈពេលយូរហើយ។ តម្រុយគឺអ្វីដែលកើតឡើងជាមួយគ្នា។ ប្រសិនបើកូនរបស់អ្នក ផឹកទឹកច្រើនខុសធម្មតា ហើយស្រេកទឹកជានិច្ចជាពិសេសប្រសិនបើមានសញ្ញាទាំងនេះផងដែរ ស្គម ហត់នឿយ ឃ្លានខុសធម្មតា ឬមើលឃើញព្រិល, ការរួមបញ្ចូលគ្នានេះត្រូវការការពិនិត្យជាតិស្ករក្នុងឈាមនៅថ្ងៃតែមួយ ជាជាងផែនការគ្រប់គ្រងការទប់ទល់នោម។ ការវិលត្រឡប់ទៅនោមដេកវិញ បន្ទាប់ពីរយៈពេលស្ងួតយូរ គឺជាលក្ខណៈបង្ហាញដែលគេស្គាល់យ៉ាងច្បាស់មួយ៖ នៅក្នុងការសិក្សាថ្នាក់ជាតិមួយលើកុមារដែលទើបត្រូវបានធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យថ្មី វាមានក្នុងប្រហែលមួយភាគប្រាំនៃកុមារអាយុក្រោម 5 ឆ្នាំ និងជិតមួយភាគបីនៃកុមារអាយុ 5 ដល់ 9 ឆ្នាំ។

សូមទៅបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ភ្លាមៗ — នៅប្រទេសថៃសូមហៅលេខ 1669 — ប្រសិនបើមានសញ្ញាណាមួយខាងក្រោមនេះ៖

• ឈឺពោះ ក្អួត ដកដង្ហើមជ្រៅ ឬលឿនមិនធម្មតា ខ្វះជាតិទឹកយ៉ាងជាក់ស្តែង ឬកុមារងងុយដេកខ្លាំង ឬដាស់ពិបាក — ជាមួយនឹងលក្ខណៈស្រេកទឹក និងនោមញឹកញាប់ខាងលើ នេះគឺជាភាពអាសន្នពីជំងឺទឹកនោមផ្អែម ហើយប្រហែលមួយភាគបីនៃកុមារស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនោះរួចទៅហើយ នៅពេលដែលគេធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យឃើញជំងឺទឹកនោមផ្អែម។
• ក្តៅខ្លួនជាមួយនឹងឈឺខ្នង ឬឈឺចំហៀង, ឬកុមារមានអាការៈមិនស្រួលខ្លួនទូទៅ ជាមួយនឹងការឈឺ និងស្រាមពេលនោម — នេះបង្ហាញពីការឆ្លងមេរោគ ជាជាងប្លោកនោមធ្វើការហួសកម្រិត។
• មានឈាមក្នុងទឹកនោម។
• មិនអាចបត់ទឹកនោមបានទាល់តែសោះ, ឬការរើសគ្នាជាមួយនឹងពោះក្រោមហើម និងមិនស្រួល។

ហើយសូមកក់ពេលណាត់ជួបធម្មតា ជាជាងរង់ចាំមើលប្រសិនបើការនោមញឹកញាប់ បានចាប់ផ្តើមភ្លាមៗ ចំពោះកុមារដែលស្ងួតទាំងស្រុងអស់រយៈពេលយូរ, ឬប្រសិនបើមានភាពខ្សោយ ស្ពឹក ឬការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងរបៀបដែលកូនរបស់អ្នកដើរ ឬមានរណ្តៅតូច ដុំរោម ឬស្នាមចាប់កំណើតនៅផ្នែកទាបនៃខ្នង។ ករណីចុងក្រោយទាំងនេះមិនសូវកើតមានទេ ប៉ុន្តែវាចង្អុលចេញពីប្លោកនោម ហើយទៅរកសរសៃប្រសាទដែលផ្គត់ផ្គង់វា — ដែលជាហេតុផលដែលការពិនិត្យឆ្អឹងខ្នងផ្នែកក្រោម ជើង និងរបៀបដែលកុមារដើរ គឺជាផ្នែកស្តង់ដារនៃការវាយតម្លៃ មិនមែនជាការគិតក្រោយនោះទេ។

អ្វីដែលត្រូវបានចាត់ទុកថា ញឹកញាប់ពេក

• ពេលថ្ងៃ — នោមក្នុងបរិមាណតិច ច្រើនជាង 8 ដងក្នុងមួយថ្ងៃ
• ពេលយប់ — ភ្ញាក់ពីដេកដើម្បីនោមមួយដង ឬច្រើនដង

ពាក្យដែលដើរតួនាទីសំខាន់ក្នុងការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យនៅទីនេះគឺ ការប្រញាប់នោម។ ប្លោកនោមធ្វើការហួសកម្រិត មានន័យថា ការនោមញឹកញាប់ បូកនឹង ការជម្រុញភ្លាមៗដែលកុមារមិនអាចពន្យារពេលបាន។ កុមារដែលគ្រាន់តែបន្ទោរបង់ញឹកញាប់ក្នុងបរិមាណតិចតួច ដោយគ្មានការជម្រុញបន្ទាន់ គ្មានការនោមជោក និងដេកលក់ពេញមួយយប់បានល្អ អាចមានបញ្ហាផ្សេង ដែលធូរស្រាលជាងច្រើន គឺជាលំនាំស្រាលដែលអាចបាត់ទៅវិញដោយខ្លួនឯង ហើយជារឿយៗកើតឡើងបន្ទាប់ពីរយៈពេលនៃភាពតានតឹង ឬជំងឺស្រាលៗ រួចធូរស្រាលទៅវិញដោយខ្លួនឯង។ នៅតែគួរឱ្យពិនិត្យមើល ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាបញ្ហាដូចគ្នា ហើយមិនត្រូវការការព្យាបាលដូចគ្នាទេ។

ការវាយតម្លៃខ្លួនវាផ្ទាល់ប្រើបច្ចេកវិទ្យាតិចតួចយ៉ាងស្រស់ស្រាយ។ ភាគច្រើនគឺជាប្រវត្តិជំងឺ កំណត់ហេតុនៃការនោមរយៈពេលពីរទៅបីថ្ងៃការពិនិត្យមើលការដំណើរការនៃពោះវៀន ការពិនិត្យរាងកាយ និងការពិនិត្យទឹកនោម (Linde et al., 2025)។ ការថតស្កេនធ្វើនៅពេលក្រោយ ហើយសម្រាប់តែកុមារដែលមិនឆ្លើយតបនឹងការព្យាបាល ឬមានសញ្ញាព្រមានណាមួយខាងលើប៉ុណ្ណោះ។ ការកត់ត្រាកំណត់ហេតុនោះរយៈពេលពីរបីថ្ងៃមុនការណាត់ជួបពិតជាអ្វីដែលមានប្រយោជន៍បំផុតដែលឪពុកម្តាយអាចធ្វើបាន។

របៀបព្យាបាល

នៅពេលដែលការវិនិច្ឆ័យត្រូវបានបញ្ជាក់ ដោយផ្អែកលើប្រវត្តិជំងឺពេញលេញ ការពិនិត្យរាងកាយ និងការធ្វើតេស្តមន្ទីរពិសោធន៍ ការព្យាបាលចែកចេញជាពីរដំណាក់កាល ហើយដំណាក់កាលដំបូងធ្វើបានភាគច្រើននៃការងារ។

1. វិធានការព្យាបាលបែបអភិរក្ស — ពន្យល់អំពីស្ថានភាពនេះដល់កុមារ និងគ្រួសារ ការបត់ជើងតូចតាមកាលកំណត់រៀងរាល់ 2–3 ម៉ោង បច្ចេកទេសបត់ជើងតូចត្រឹមត្រូវ ការផឹកទឹកឱ្យតិចមុនពេលចូលគេង ការជៀសវាងកាហ្វេអ៊ីន សូកូឡា ក្រូចឆ្មា និងភេសជ្ជៈមានហ្គាស និងការព្យាបាលការទល់លាមក។ ការទល់លាមកគួរតែទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់ជាពិសេស៖ ពោះវៀនធំចុងដែលពេញដោយលាមកសង្កត់លើប្លោកនោម ហើយការបន្សាបលាមកនោះតែម្យ៉ាងអាចដោះស្រាយករណីជាច្រើនដោយមិននឹកស្មាន។
2. ការប្រើថ្នាំគ្រាប់ — oxybutynin គឺជាឱសថតែមួយគត់ដែលត្រូវបាន US FDA អនុម័តសម្រាប់ OAB ចំពោះកុមារ។ ផលរំខានរបស់វាមានលំនាំងាយពន្យល់ដល់គ្រួសារ៖ មាត់ស្ងួត ភ្នែកស្ងួត ស្បែកស្ងួត និងទល់លាមក។ ចំណុចចុងក្រោយនេះសំខាន់ ព្រោះការទល់លាមកខ្លួនវាផ្ទាល់ជាកត្តាបង្កឱ្យកើតជំងឺ — ដូច្នេះត្រូវតាមដានខណៈកុមារកំពុងប្រើថ្នាំ។

ពីរចំណុចអំពីថ្នាំនោះ ដែលឪពុកម្តាយកម្រត្រូវបានគេប្រាប់

វាកាត់បន្ថយការបែកញើស ហើយនោះសំខាន់នៅក្នុងប្រទេសដែលក្តៅបែបនេះ។ កុមារដែលមិនអាចបែកញើសបានត្រឹមត្រូវ ក៏មិនអាចធ្វើឱ្យខ្លួនត្រជាក់បានត្រឹមត្រូវដែរ។ នេះមិនមែនជាការព្រួយបារម្ភតាមទ្រឹស្តីទេ គឺវាបង្ហាញជាការព្រមានជាផ្លូវការនៅលើស្លាកថ្នាំផ្ទាល់ ដែលព្រមានថា គ្រុនក្តៅ និងកម្តៅខ្លាំងប៉ះពាល់ (heat stroke) ដោយសារការបែកញើសថយចុះ អាចកើតឡើងនៅពេលប្រើថ្នាំក្នុងបរិយាកាសក្តៅ។ កុមារងាយរងគ្រោះជាងមនុស្សពេញវ័យក្នុងរឿងនេះ ព្រោះពួកគេគ្រប់គ្រងសីតុណ្ហភាពរាងកាយមិនសូវមានប្រសិទ្ធភាព ហើយរត់លេងច្រើន។ ដូច្នេះ៖ ត្រូវឱ្យកូនរបស់អ្នកផឹកទឹកឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ ប្រើវិចារណញាណអំពីការហាត់ប្រាណខ្លាំងនៅក្នុងកម្តៅ និងការនៅខាងក្រៅយូរៗពេលរសៀល ហើយត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នបន្ថែមក្នុងពេលមានជំងឺដែលមានគ្រុនក្តៅ។ ប្រសិនបើកូនរបស់អ្នកមានមុខក្រហម ក្តៅខុសធម្មតា ច្រលំ ឬឈប់បែកញើសនៅពេលដែលគួរតែបែក សូមឈប់ប្រើថ្នាំ ហើយស្វែងរកដំបូន្មានពេទ្យក្នុងថ្ងៃដដែល។

ថ្នាំនេះអាចប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍ និងភាពភ្ញាក់រលឹកម្តងម្កាល។ Oxybutynin ទៅដល់ខួរក្បាល ហើយការច្របូកច្របល់ ការភ័ន្តច្រឡំ ការងងុយដេក និង (កម្រណាស់) ការវង្វេងស្មារតីឃើញរបស់ដែលមិនពិត ត្រូវបានចុះបញ្ជីជាផលប៉ះពាល់ ដែលទំនងកើតមានច្រើនបំផុតក្នុងរយៈពេលពីរបីខែដំបូង ឬបន្ទាប់ពីបង្កើនកម្រិតថ្នាំ។ ចំណុចដែលធ្វើឱ្យស្ងប់ចិត្ត ហើយគួរនិយាយបញ្ជាក់ ពីព្រោះវាធ្វើឱ្យឪពុកម្តាយព្រួយបារម្ភ គឺការសិក្សាដែលសង្កេតជាពិសេសលើការផ្តោតអារម្មណ៍ និងការចងចាំរបស់កុមារដែលប្រើថ្នាំនេះ មិនបានរកឃើញថាវាបង្កគ្រោះថ្នាក់ឡើយ (Stein et al., 2020)។ ដូច្នេះនេះជាអ្វីដែលត្រូវតាមដាន និងរាយការណ៍ មិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវរំពឹងថានឹងកើតឡើងនោះទេ។ ប្រសិនបើវាកើតឡើង គេអាចកាត់បន្ថយកម្រិតថ្នាំ ឬប្រើថ្នាំផ្សេង — មានជម្រើសជំនួសជាច្រើន ដែលត្រូវបានប្រើនៅពេលដែល oxybutynin មិនសមស្របសម្រាប់កុមារ។ ភ្នែកព្រិល និងមុខក្រហមក៏ជារឿងធម្មតាដែរ ហើយទាក់ទងនឹងកម្រិតថ្នាំ។

សម្រាប់ករណីធ្ងន់ធ្ងរដែលមិនឆ្លើយតប មានជម្រើសផ្សេងទៀត — ថ្នាំលេបផ្សេងៗដែលប្រើក្រៅការចង្អុលបង្ហាញ (off-label) និងការចាក់ botulinum toxin ចូលក្នុងប្លោកនោម។ ការចាក់ botulinum toxin ចូលប្លោកនោមមិនត្រូវបានធ្វើនៅ Bangkok Hospital Headquarters (BHQ) ទេ; ប្រសិនបើកុមារត្រូវការ អាចរៀបចំការបញ្ជូនទៅមជ្ឈមណ្ឌលកុមារដែលផ្តល់សេវានេះ។

ប៉ុន្តែផ្នែកនៃការព្យាបាលដែលសំខាន់បំផុត មិនមែនជាវេជ្ជបញ្ជាទេ។ គឺជាការផ្តល់ប្រឹក្សាដល់កុមារ និងគ្រួសារជាមួយគ្នា ហើយឯកភាពលើគោលដៅជាក់ស្តែង — ការនោមចេញលែងទាន់កើតឡើងតិចជាង និងកុមារដែលមិនថប់បារម្ភអំពីសាលារៀន ជាជាងប្លោកនោមល្អឥតខ្ចោះត្រឹមសប្តាហ៍ក្រោយ។ ការរីកចម្រើនក្នុងរឿងនេះត្រូវវាស់វែងជាខែ។

សំណូមពរមួយ ដែលខ្ញុំសូមធ្វើចំពោះគ្រប់គ្រួសារដែលខ្ញុំជួប៖ សូមកុំដាក់ទោសកុមារពេលពួកគេបត់ជើងតូចរអិលខោ។ កុមារដែលមានបញ្ហានេះមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀនស្រាប់ហើយ ច្រើនតែលាក់ខោក្នុងសើម ហើយភាពអាម៉ាសជាញឹកញាប់ធ្វើឱ្យការទប់នោមកាន់តែអាក្រក់ជាជាងប្រសើរឡើង។ សូមសរសើរចំពោះទម្លាប់ — ការទៅបន្ទប់ទឹកតាមកាលវិភាគ ការផឹកទឹកនៅពេលថ្ងៃ — ជាជាងសរសើរថ្ងៃដែលស្ងួត ព្រោះទម្លាប់គឺជាផ្នែកដែលពួកគេអាចគ្រប់គ្រងបានពិតប្រាកដ។

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរទី 1: តើអ្វីដែលចាត់ទុកថាជាការនោមញឹកញាប់មិនធម្មតាក្នុងកុមារ?

ការនោមញឹកញាប់ចំពោះកុមារត្រូវបានចាត់ទុកថាមិនធម្មតា នៅពេលដែលកុមារនោមលើសពី 8 ដងក្នុងពេលថ្ងៃ ដោយបរិមាណតិចៗ ឬមានការនោមពេលយប់មួយដងឬច្រើនដង (nocturia)។ នៅពេលដែលការនោមញឹកញាប់ត្រូវបានអមដោយការចង់នោមខ្លាំងភ្លាមៗ វាត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ជាក្រុមរោគប្លោកនោមធ្វើសកម្មភាពហួសកម្រិត (Overactive Bladder syndrome ឬ OAB) ដែលកើតឡើងចំពោះកុមារប្រហែល 23% នៅអាយុ 5 ឆ្នាំ។

សំណួរទី 2៖ តើការនោមញឹកញាប់របស់កូនខ្ញុំអាចជាជំងឺទឹកនោមផ្អែមឬទេ?

វាអាចជាបែបនោះបាន ហើយនេះជាមូលហេតុដែលមិនគួរសន្និដ្ឋានថាមកពីប្លោកនោម ដោយមិនបានពិនិត្យ។ ជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី 1 ក្នុងកុមារ ជាទូទៅបង្ហាញដោយការនោមបានក្នុងបរិមាណច្រើន ការស្រេកទឹកខ្លាំង និងការស្រកទម្ងន់ ជាញឹកញាប់ជាមួយនឹងការហត់នឿយ ការឃ្លានកើនឡើង ឬភ្នែកព្រិល។ ការត្រឡប់មកនោមទាំងយប់វិញ បន្ទាប់ពីរយៈពេលស្ងួតយូរ គឺជាសញ្ញាដំបូងដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ — ក្នុងការសិក្សាថ្នាក់ជាតិមួយលើកុមារដែលទើបត្រូវបានធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យថ្មី វាកើតមានក្នុងប្រហែលមួយភាគប្រាំនៃកុមារអាយុក្រោម 5 ឆ្នាំ និងជិតមួយភាគបីនៃអាយុ 5 ដល់ 9 ឆ្នាំ។ ការផ្សំគ្នានេះត្រូវការតេស្តជាតិស្ករក្នុងឈាមក្នុងថ្ងៃតែមួយ ជាជាងផែនការគ្រប់គ្រងការទប់នោម។ ប្រសិនបើមានការឈឺពោះ ក្អួត ដកដង្ហើមជ្រៅ ឬញាប់ ខ្សោះជាតិទឹក ឬងងុយដេកផងដែរ សូមទៅបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ភ្លាមៗ៖ ប្រហែលមួយភាគបីនៃកុមារស្ថិតក្នុងភាពអាស៊ីតកេតូនក្នុងឈាមពីជំងឺទឹកនោមផ្អែម (diabetic ketoacidosis) រួចទៅហើយនៅពេលធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ។

សំណួរទី 3៖ តើអ្វីជាមូលហេតុនៃប្លោកនោមធ្វើការហួសកម្រិត (OAB) ក្នុងកុមារ?

មូលហេតុនៃ OAB ចំពោះកុមារ រួមមានភាពមិនទាន់ពេញវ័យរបស់ប្លោកនោម កត្តាជំរុញពីរបបអាហារដូចជា កាហ្វេអ៊ីន សូកូឡា ក្រូចឆ្មា និងភេសជ្ជៈមានជាតិកាបូន ការទល់លាមក (ដែលសង្កត់លើប្លោកនោម) ការឆ្លងមេរោគផ្លូវនោម និងកត្តាអាកប្បកិរិយា ឬផ្លូវចិត្ត។ ក្នុងករណីជាច្រើន មិនអាចរកឃើញមូលហេតុតែមួយច្បាស់លាស់ទេ ហើយស្ថានភាពនេះប្រសើរឡើងតាមអាយុ និងការគ្រប់គ្រងត្រឹមត្រូវ។

សំណួរទី 4: តើការនោមញឹកញាប់ចំពោះកុមារត្រូវបានព្យាបាលដោយរបៀបណា?

ការព្យាបាលចាប់ផ្តើមដោយវិធានការបែបអភិរក្ស រួមមានការកំណត់ម៉ោងនោមរៀងរាល់ 2-3 ម៉ោង ការជៀសវាងសារធាតុដែលរំញោចប្លោកនោម (កាហ្វេអ៊ីន ក្រូចឆ្មា ភេសជ្ជៈមានជាតិកាបូន) ការកាត់បន្ថយការផឹកទឹកមុនពេលចូលដេក ការបង្រៀនបច្ចេកទេសនោមឱ្យបានត្រឹមត្រូវ និងការគ្រប់គ្រងការទល់លាមក។ នៅពេលដែលការព្យាបាលបែបអភិរក្សមិនគ្រប់គ្រាន់ ថ្នាំលេបតែមួយគត់ដែលត្រូវបាន US FDA អនុម័តសម្រាប់ OAB ចំពោះកុមារគឺ Oxybutynin ទោះបីជាវាអាចបង្កផលប៉ះពាល់ដូចជា មាត់ស្ងួត ភ្នែកស្ងួត និងទល់លាមកក៏ដោយ។

សំណួរទី 5: តើមានអ្វីដែលត្រូវដឹងអំពី oxybutynin នៅពេលអាកាសធាតុក្តៅដែរឬទេ?

មាន ហើយវាសំខាន់ខ្លាំងណាស់នៅក្នុងអាកាសធាតុក្តៅ។ Oxybutynin កាត់បន្ថយការបែកញើស ហើយស្លាកថ្នាំផ្ទាល់មានការព្រមានជាផ្លូវការថា គ្រុនក្តៅ និងការប៉ះពាល់កម្តៅ (heat stroke) ដែលបណ្តាលមកពីការបែកញើសថយចុះ អាចកើតឡើងនៅពេលប្រើថ្នាំនេះក្នុងបរិយាកាសក្តៅ។ កុមារងាយរងគ្រោះជាងមនុស្សពេញវ័យ ពីព្រោះពួកគេគ្រប់គ្រងសីតុណ្ហភាពកាយបានមិនសូវមានប្រសិទ្ធភាព និងសកម្មខាងរាងកាយជាង។ សូមឱ្យកូនរបស់អ្នកទទួលបានទឹកគ្រប់គ្រាន់ ប្រើការវិនិច្ឆ័យអំពីការហាត់ប្រាណខ្លាំងក្នុងអាកាសធាតុក្តៅ និងការនៅខាងក្រៅយូរ ហើយត្រូវមានការប្រុងប្រយ័ត្នបន្ថែមក្នុងអំឡុងពេលមានជំងឺដែលមានគ្រុនក្តៅ។ ប្រសិនបើកូនរបស់អ្នកមានផ្ទៃមុខក្រហមឡើង ក្តៅខុសធម្មតា ច្រលំ ឬឈប់បែកញើសនៅពេលដែលគួរតែបែក សូមឈប់ប្រើថ្នាំ ហើយស្វែងរកដំបូន្មានពីគ្រូពេទ្យក្នុងថ្ងៃតែមួយ។

សំណួរទី 6: តើ oxybutynin អាចប៉ះពាល់ដល់ការផ្តោតអារម្មណ៍ ឬអាកប្បកិរិយារបស់កូនខ្ញុំដែរឬទេ?

វាគួរតែត្រូវតាមដាន ប៉ុន្តែភស្តុតាងផ្នែកកុមារគឺគួរឱ្យទុកចិត្ត។ Oxybutynin ទៅដល់ខួរក្បាល ហើយការរំជើបរំជួល ការច្រលំ ការងងុយដេក និងកម្រមានអ្វីៗដូចជាការប្រកាច់ភ្នែកភ្នាក់ (ការយល់ច្រឡំ) ត្រូវបានរាយបញ្ជីជាផលប៉ះពាល់ ដែលទំនងកើតឡើងច្រើនបំផុតក្នុងរយៈពេលពីរបីខែដំបូង ឬបន្ទាប់ពីបង្កើនកម្រិតថ្នាំ។ ទោះយ៉ាងណា ការសិក្សាដែលពិនិត្យជាពិសេសលើការយកចិត្តទុកដាក់ និងការចងចាំរបស់កុមារដែលប្រើថ្នាំនេះ មិនបានរកឃើញគ្រោះថ្នាក់ទេ។ សូមរាយការណ៍អំពីការផ្លាស់ប្តូរអាកប្បកិរិយា ការខ្វះការយកចិត្តទុកដាក់ខុសធម្មតា ការងងុយដេក ឬការរំជើបរំជួល ជាជាងសន្មតថាវាមិនទាក់ទងគ្នា — កម្រិតថ្នាំអាចត្រូវបានកាត់បន្ថយ ឬប្រើថ្នាំផ្សេង ហើយមានជម្រើសជំនួសជាច្រើនសម្រាប់កុមារដែល oxybutynin មិនសមស្រប។ ការមើលឃើញព្រិល និងការឡើងក្រហមផ្ទៃមុខក៏កើតមានជាទូទៅដែរ ហើយទាក់ទងនឹងកម្រិតថ្នាំ។

សំណួរទី 7: តើកូនរបស់ខ្ញុំនឹងឈប់នោមញឹកញាប់ដោយខ្លួនឯងនៅពេលធំឡើងដែរឬទេ?

កុមារជាច្រើនប្រសើរឡើងតាមអាយុ។ អត្រាកើត OAB ធ្លាក់ចុះពីប្រហែល 23% នៅអាយុ 5 ឆ្នាំ មកត្រឹមប្រហែល 12% នៅអាយុ 13 ឆ្នាំ ដោយសារសមត្ថភាពផ្ទុក និងការគ្រប់គ្រងប្លោកនោមចាស់ទុំឡើង។ ប៉ុន្តែ OAB ដែលមិនបានព្យាបាលអាចប៉ះពាល់អវិជ្ជមានដល់ការគោរពខ្លួនឯង និងការអភិវឌ្ឍរបស់កុមារ ដូច្នេះការគ្រប់គ្រងសមស្របឱ្យបានឆាប់គឺសំខាន់ ជាជាងគ្រាន់តែរង់ចាំឱ្យវាជាសះស្បើយដោយខ្លួនឯង។

សំណួរទី 8: តើខ្ញុំគួរនាំកូនទៅជួបគ្រូពេទ្យឯកទេសរោគប្រព័ន្ធទឹកនោម (urologist) ដោយសារការនោមញឹកញាប់នៅពេលណា?

អ្នកគួរពិគ្រោះជាមួយវេជ្ជបណ្ឌិតឯកទេសប្រព័ន្ធទឹកនោម (urologist) ប្រសិនបើការនោមញឹកញាប់របស់កូនអ្នកប៉ះពាល់ដល់សកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ ការគេង ឬលទ្ធផលសិក្សានៅសាលា ប្រសិនបើកូននោមរាតនៅពេលថ្ងៃទោះបីបានហាត់ទៅបន្ទប់ទឹករួចហើយក្តី ឬប្រសិនបើវិធានការបែបអភិរក្សមិនបានធ្វើឱ្យរោគសញ្ញាប្រសើរឡើងក្រោយពីខិតខំប្រឹងប្រែងជាប់លាប់ជាច្រើនសប្តាហ៍។ ស្ថានភាពខ្លះមិនគួរពន្យារពេលរង់ចាំការណាត់ជួបធម្មតាទេ៖ ការនោមញឹកញាប់ជាមួយនឹងការស្រេកទឹកជានិច្ច ការស្រកទម្ងន់ ការអស់កម្លាំង ឬការនោមទាលើពូកឡើងវិញក្រោយពីរយៈពេលស្ងួតយូរ ត្រូវការការវាយតម្លៃក្នុងថ្ងៃតែមួយ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះការគ្រុនក្តៅជាមួយការឈឺខ្នង ឬឈឺចង្កេះ ការឈឺ ឬក្រហាយនៅពេលនោម មានឈាមក្នុងទឹកនោម ឬមិនអាចនោមបាន។ ការឈឺពោះ ក្អួត ការដកដង្ហើមជ្រៅ ឬញ័រញាប់ ឬភាពងងុយគេងខ្លាំង រួមជាមួយនឹងរូបភាពនៃការស្រេកទឹក និងនោមញឹកញាប់ គឺជាភាពអាសន្ន។

សំណួរទី 9៖ តើ Dr. Soarawee ពិនិត្យកុមារតូចៗដែរឬទេ?

កុមារត្រូវបានពិនិត្យចាប់ពីអាយុ 3 ឆ្នាំឡើងទៅ ក្នុងនាមជាវេជ្ជបណ្ឌិតឯកទេសប្រព័ន្ធទឹកនោមទូទៅ មិនមែនជាអនុឯកទេសប្រព័ន្ធទឹកនោមកុមារទេ។ ទារក និងកុមារអាយុក្រោម 3 ឆ្នាំមិនត្រូវបានពិនិត្យនៅទីនេះទេ ហើយត្រូវបានបញ្ជូនទៅវេជ្ជបណ្ឌិតឯកទេសប្រព័ន្ធទឹកនោមកុមារ។ ក្នុងករណីដែលកុមារត្រូវការការព្យាបាលដែលមិនមាននៅ Bangkok Hospital Headquarters (BHQ) ដូចជាការចាក់ថ្នាំ botulinum toxin ចូលក្នុងប្លោកនោម ជាដើម យើងអាចរៀបចំការបញ្ជូនទៅមជ្ឈមណ្ឌលកុមារបាន។

សំណួរទី 10៖ តើយើងអាចពិភាក្សាតាមការពិគ្រោះវីដេអូជាមុនសិនបានទេ?

បាន ហើយវាស័ក្តិសមនឹងបញ្ហានេះណាស់ ព្រោះការពិគ្រោះលើកដំបូងភាគច្រើនជាការសាកសួរប្រវត្តិ និងការពន្យល់។ Bangkok Hospital Headquarters (BHQ) មានសេវា Telemedicine ដែលត្រូវរៀបចំជាមុនតាមរយៈអ៊ីមែលទៅកាន់ផ្នែកប្រព័ន្ធទឹកនោម (Urology) នៅ bhquro@bdms.co.th។ ការកត់ត្រាកំណត់ហេតុនៃការនោមរយៈពេលពីរទៅបីថ្ងៃជាមុន — ញឹកញាប់ប៉ុនណា បរិមាណប្រហែលប៉ុនណា មានការនោមរាតឬអត់ និងការបត់ជើងធំដំណើរការយ៉ាងដូចម្តេច — ធ្វើឱ្យការណាត់ជួបនោះមានប្រយោជន៍ជាងច្រើន។ ការពិនិត្យរាងកាយ និងការធ្វើតេស្តទឹកនោមនៅតែត្រូវការមកជួបផ្ទាល់។ Samitivej Sriracha Hospital ទទួលតែការជួបផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះ ដោយណាត់ជួបតាមរយៈខ្សែទូរស័ព្ទផ្នែក Urology 088-022-1445។ ប្រសិនបើមានសញ្ញាណាមួយក្នុងចំណោមសញ្ញាត្រូវពិនិត្យក្នុងថ្ងៃតែមួយខាងលើ សូមទៅបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ ជាជាងកក់ការណាត់ជួបតាមវីដេអូ។

ប្រសិនបើកូនរបស់អ្នកមានរោគសញ្ញាបត់ជើងតូចញឹកញាប់ ឬប្លោកនោមធ្វើការហួសកម្រិត Dr. Soarawee Weerasopone ផ្តល់ការពិគ្រោះយោបល់នៅ Bangkok Hospital Headquarters សម្រាប់កុមារដែលមានអាយុចាប់ពី 3 ឆ្នាំឡើងទៅ។ កក់ការពិគ្រោះ។ ការណាត់ជួបនៅ Samitivej Sriracha Hospital អាចរៀបចំបានដោយទូរស័ព្ទទៅផ្នែកសរសៃទឹកនោម (Urology) តាមលេខ 088-022-1445។ សំណួរអំពីតម្លៃនៃការពិគ្រោះ ឬការព្យាបាល គួរសួរទៅមន្ទីរពេទ្យដោយផ្ទាល់ — សម្រាប់ Bangkok Hospital តាមរយៈអ៊ីមែលទៅ bhquro@bdms.co.th.

ឯកសារយោង

• ការធ្វើស្តង់ដារវាក្យស័ព្ទនៃមុខងារផ្លូវនោមខាងក្រោមចំពោះកុមារ និងក្មេងជំទង់ ដោយ International Children’s Continence Society។ PubMed 28265323
• Linde JM និងសហការី។ ការវាយតម្លៃជាក្រោមលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យនៃគោលការណ៍ណែនាំសម្រាប់ការនោមរាតនៅពេលថ្ងៃចំពោះកុមារ។ Neurourol Urodyn. 2025. doi:10.1002/nau.70047
• Stein R និងសហការី។ គោលការណ៍ណែនាំ EAU/ESPU ស្តីពីការគ្រប់គ្រងប្លោកនោមដោយសារប្រព័ន្ធប្រសាទចំពោះកុមារ និងក្មេងជំទង់ ផ្នែកទី I។ Neurourol Urodyn. 2020. doi:10.1002/nau.24211
• Roche EF, Menon A, Gill D, Hoey H។ ការបង្ហាញរោគសញ្ញាព្យាបាលនៃជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី 1។ Pediatr Diabetes. 2005. doi:10.1111/j.1399-543X.2005.00110.x
• Jacobsen LM, Schatz DA។ ជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី 1។ JAMA. 2026. doi:10.1001/jama.2026.0048
• Chancellor MB, Lucioni A, Staskin D។ ការថយចុះសមត្ថភាពនៃការយល់ដឹងដែលទាក់ទងនឹង oxybutynin៖ ភស្តុតាង និងផលប៉ះពាល់សម្រាប់ការព្យាបាលប្លោកនោមធ្វើការហួសកម្រិត។ ផ្នែកសរីរាង្គនោម (Urology). 2024. doi:10.1016/j.urology.2023.11.033

ការបដិសេធ៖ មាតិកានេះត្រូវបានសរសេរ និងត្រួតពិនិត្យដោយ Dr. Soarawee Weerasopone ដែលជាគ្រូពេទ្យឯកទេសផ្លូវនោមមានវិញ្ញាបនបត្រនៅ Bangkok Hospital Headquarters។ វាមានគោលបំណងសម្រាប់ការអប់រំប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាដំបូន្មានវេជ្ជសាស្ត្រទេ ហើយមិនអាចជំនួសការវាយតម្លៃកូនរបស់អ្នកផ្ទាល់បានឡើយ។ មិនមានការផ្តល់ដំបូន្មានវេជ្ជសាស្ត្រ ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ ឬការចេញវេជ្ជបញ្ជាតាមរយៈបណ្តាញផ្ញើសារផ្ទាល់ខ្លួន ឬបណ្តាញសង្គមឡើយ។ សូមពិគ្រោះជាមួយអ្នកជំនាញថែទាំសុខភាពដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ជានិច្ច មុនចាប់ផ្តើមការព្យាបាលណាមួយ។ ក្នុងករណីបន្ទាន់ សូមទៅកាន់ផ្នែកសង្គ្រោះបន្ទាន់ដែលនៅជិតបំផុត — នៅប្រទេសថៃ លេខទូរស័ព្ទសង្គ្រោះបន្ទាន់គឺ 1669។